<![CDATA[ ερωτευμένοι δάσκαλοι - blogging & loving ]]>Mon, 07 Dec 2015 09:36:19 -0800EditMySite<![CDATA[Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της ... λεύκας]]>Mon, 07 Dec 2015 16:45:38 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/26Τι παράξενο αλλά και συνάμα όμορφο, να μαθαίνεις από τους μαθητές σου! Φέτος, είμαι για πρώτη φορά και στα δύο σχολεία μου, και διδάσκω το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής... Δύσκολη μέρα η Δευτέρα, Τσαγκαροδευτέρα, ίσως να έλεγε και ο μακαρίτης ο πατέρας μου, που αν και αστικής παιδείας και ανατροφής, τις συνήθιζε κάτι τέτοιες δημώδεις εκφράσεις. Όμως συνέβη κάτι μαγικό: Ένα βιβλίο, αφημένο στην έδρα της δασκάλας ενός από τα Τμήματα, στο σχολείο όπου πηγαίνω κάθε Δευτέρα και Τρίτη, μου κίνησε την περιέργεια και θέλησα να μάθω κάτι παραπάνω. Χρειάστηκε να ρωτήσω τους μαθητές μου, και μια μαθήτρια μου διηγήθηκε καταλεπτώς την ιστορία αυτής της "παράξενης" αγάπης ανάμεσα σε ένα άλογο και σε μια ... λεύκα!

Γνωρίζω ελάχιστα τη σημερινή λογοτεχνία για παιδιά και νέους, ίσως γιατί κι ως παιδι από τη μητέρα και από τον παππού μου, "μυήθηκα" στην τέχνη του λόγου μέσω της ακρόασης των προφορικών τους αφηγήσεων λαϊκών παραμυθιών (συμπεριλαμβανόμενων εκείνων που κατέγραψαν οι αδελφοί Γκριμ), αλλά και θρύλων. Ο δέ παππούς μου κατείχε εκτός από την τέχνη της αφήγησης, και την τέχνη της μυθοπλασίας: Δημιουργούσε ακατάπαυστα δικές του ιστορίες! Όμως, έχω αντιληφθεί πως ο Χρήστος Μπουλώτης είναι ένας εξαίρετος λογοτέχνης, που επιβεβαιώνει την "υποψία" μου ότι δεν υπάρχει η παιδική λογοτεχνία με την έννοια ενός ιδιαίτερου είδους που υποτιμά το παιδί, ενώ μπορεί στα δικά μας μάτια να φαίνεται αδιάφορο, ανόητο, ή γελοίο.

Είναι ενδεικτικό πόσα κείμενα ενηλίκων βρήκα στο διαδίκτυο, που πραγματικά μιλάνε για το πώς "μίλησε" στους ίδιους αυτό το παραμύθι. Γιατί, αν δεν μιλήσει σε μένα, τότε πώς θα το δω ως δικό μου "βίωμα", και πώς θα το "περάσω" στους μαθητές μου; Όταν δέ, πληθαίνουν οι φωνές που μιλούν για την ανάγκη να σπάσουν ορισμένα κακώς εννοούμενα "ταμπού" σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όπως είναι κι εκείνο της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών μας, και όταν υπάρχουν ήδη γραμμένα τέτοια παραμύθια, που θέτουν με τόσο όμορφο τρόπο το θέμα μιάς "παράξενης" αγάπης, που μπορεί άλλοι να την κοροϊδεύουν, και άρα να μην έχει την κοινωνική αποδοχή, είναι κρίμα να μην εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία προς αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, επειδή συχνά βλέπω σε σχολεία να ανεβάζουν για τα Χριστούγεννα, με τους μαθητές τους, πολλοί δάσκαλοι τη "Φρικαντέλα", έχω να πω ότι δεν καταλαβαίνω ποιά μπορεί να είναι όχι μόνο η παιδαγωγική, αλλά και η καλλιτεχνική στόχευση σε κάτι τέτοιο, η εν γένει σκοπιμότητα.

Γιατί εν τέλει νομίζω ότι δεν μπορούμε να τα διαχωρίσουμε. Νομίζω πως αυτά τα δύο, πρέπει να πάνε μαζί! ... Αυτό σαν δική μου σημείωση, αλλά και σαν "τροφή" για σκέψη και για συζήτηση όλων των συναδέλφων ανεξαρτήτως κλάδου, κυρίως όμως ημών που διδάσκουμε τη Θεατρική Αγωγή και που συχνά καλούμαστε να πλαισιώσουμε γιορτές ή απλά να διανθίσουμε το δικό μας μάθημα. Ωστόσο, έχει νόημα η ίδια συζήτηση να γίνει μεταξύ των δασκάλων, που συνήθως διδάσκουν και αυτό το επίσης "καινοφανές" μάθημα της Φιλαναγνωσίας, που από "παράξενο" μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα συναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών, αποκτώντας στο σχολείο ένα νόημα και μία σκοπιμότητα, κατά τον ίδιο τρόπο που απέκτησε νόημα, μέσα από τη λογοτεχνία, και ... η "παράξενη" αυτή αγάπη!

Ο Χρήστος Μπουλώτης είναι αρχαιολόγος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο νησί της Λήμνου (1952), σπούδασε Ιστορία, Αρχαιολογία και Συγκριτική Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Wϋrzburg (Γερμανία). Το βιογραφικό του Χρήστου Μπουλώτη, μπορείτε να το δείτε εδώ. Μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, συμπεριλαμβανόμενων βιβλιοκρισιών, είτε στη βάση της BiblioNet, είτε στον ιστότοπο του εκδοτικού οίκου Polaris. Τέλος, μπορείτε να κάνετε μια αναζήτηση στη μηχανή αναζήτησης της Google, με κριτήριο αναζήτησης μια από τις παραπάνω λέξεις.

Όσοι/ες είστε εκπαιδευτικοί, μπορείτε να συμβουλευτείτε το blog της Λέσχης Ανάγνωσης Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολικής Αττικής, η οποία λειτουργεί στο πλαίσιο των δράσεων του Τμήματος Πολιτιστικών Θεμάτων της Δ/νσης. Υπεύθυνη συντονισμού της Λέσχης και διαχειρίστρια του blog είναι η Χρύσα Κουράκη, Υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων της Δ/νσης.

Προτεινόμενες δραστηριότητες και στοιχεία επικοινωνίας με την υπεύθυνη, στο ακόλουθο link:

http://lesxhanagnosis.blogspot.gr/


]]>
<![CDATA[Η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η Μαλάλα και το Θέατρο στην Εκπαίδευση!]]>Fri, 27 Nov 2015 21:05:24 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/-2511Η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών "εορτάστηκε" στις 25/11! Ωστόσο, όπως σημείωσαν οι διαχειριστες/τριες της Facebook page: "Ναι, είσαι Μισογύνης", σε εκτενή ανάρτησή τους, τo victim blaming, το να κατηγορείς δηλαδή ένα θύμα για το έγκλημα που έχει υποστεί, είναι πολύ συνηθισμένο σε εγκλήματα που αφορούν ως επι το πλείστον γυναίκες, όπως ο βιασμός και η έμφυλη βία.

Στην περίπτωση της έμφυλης βίας περιλαμβάνει, εκτός από την αντίληψη ότι το θύμα κάτι έκανε και την προκάλεσε, και την αντίληψη ότι φταίει η ίδια αφού δεν κάνει την "Ηρωική Έξοδο" από μια σχέση όπου κακοποιείται, παραβλέποντας τόσο την πληθώρα των πιθανών λόγων για τους οποίους τα θύματα μένουν σε μία κακοποιητική σχέση, όσο και το μεγαλο ποσοστό των γυναικών που δολοφονούνται από τους συντρόφους τους, όταν επιχειρούν να τους εγκαταλείψουν.

Τέτοιες φωνές μιλάνε από θέση προνομίου, και προέρχονται όχι μόνο από άντρες που δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ την απειλή βίας αλλά και δυναμικές γυναίκες που επειδή είχαν την τύχη να γεννηθούν σε οικογένειες ή συνθήκες που τους επέτρεψαν να αναπτύξουν την πρωτοβουλία και την ανεξαρτησία τους θεωρούν τις λιγότερο τυχερές άξιες τις μοίρας τους - λες και η έλλειψη αυτοεκτίμησης ή (ψυχολογικής και οικονομικής) ανεξαρτησίας θα πρέπει να τιμωρείται με ξύλο.

Στο σημείο αυτό, θα ήταν σκόπιμο να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στην έφηβη ακτιβίστρια Μαλάλα, η οποία με τον αγώνα της για το δικαίωμα των κοριτσιών για την παιδεία στο Πακιστάν έγινε σύμβολο αυτού του αγώνα, εντόπισε την μεγαλή σημασία της εκπαίδευσης, της Γνώσης ως πηγή κοινωνικής ενδυνάμωσης των γυναικών, αλλά και βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Συγκεκριμένα, είναι ο πιο νεαρός άνθρωπος που του απονεμήθηκε ποτέ αυτό το βραβείο, και μια από τις ελάχιστες γυναίκες.

Η Μαλάλα Γιουσαφζάι είναι μαθήτρια από το Πακιστάν που αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση στη χώρα της. Η Μαλάλα γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1997 στην πόλη Μινγκάορα του Πακιστάν, μέλος μιας οικογένειας σουνιτών Παστούν. Οι Γονείς της είναι οι Ζιαουντίν Γιουσαφζάι και Τουρ Πεκάι. Η Μαλάλα έχει και δύο μικρότερους αδελφούς. Η πρώτη της εκπαίδευση τής δόθηκε από τον πατέρα της, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης σχολείου και ποιητής. Το όνομά της είναι προς τιμή της Πακιστανής λαϊκής ηρωίδας Μαλαλάι (1861-1880).

Σε ηλικία 11 ετών ξεκίνησε να γράφει (χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο) σε blog, όπου περιέγραφε τη ζωή της στην πόλη Mingora, στο βορειοδυτικό Πακιστάν, μετά την κατάληψη της εξουσίας στην περιοχή από τους Ταλιμπάν, που απαγόρευσαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο και εξέφραζε τις απόψεις της σχετικά με το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Τα επόμενα χρόνια έδωσε συνεντεύξεις σε διάφορα μέσα, τόσο της χώρας της όσο και άλλων χωρών, στις οποίες υποστήριζε το δικαίωμα των κοριτσιών να πηγαίνουν στο σχολείο. Στο μεταξύ έγινε γνωστή η ταυτότητά της.

Το πρωί της 9ης Οκτωβρίου 2012 ένας άντρας πυροβόλησε στο κεφάλι τη Μαλάλα Γιουσαφζάι ενώ βρισκόταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο, τραυματίζοντάς την πολύ σοβαρά. Τις μέρες μετά την επίθεση νοσηλεύθηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο στο Πακιστάν και στη συνέχεια, όταν βελτιώθηκε η κατάστασή της, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Queen Elizabeth του Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία. Η απόπειρα δολοφονίας προκάλεσε μια έκρηξη συμπαράστασης προς την 15χρονη τότε μαθήτρια, τόσο στο Πακιστάν όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το 2013 της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ και ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης.

Το 2014 τελικά της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης για τον αγώνα της στο δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/

Σημείωση: Σήμερα το πρωί στο σχολείο, με αφορμή την 27η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση*, είχα την ευκαιρία να μιλήσω στις μαθήτριες και τους μαθητές μου για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, και για το πώς έχει καταστεί πλέον προνόμιο για αναρίθμητα παιδιά εκτός, αλλά και εντός του λεγόμενου "δυτικού κόσμου". Μίλησα για τις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, μίλησα και για τις εμπόλεμες ζώνες όπου όμως τόσα παιδιά επιμένουν παρά τους συνεχείς βομβαρδισμούς να πηγαίνουν στο σχολείο για να μορφωθούν αλλά και για να απολαύσουν το παιχνίδι και τη δημιουργικότητα στις παρέες των συνομηλίκων τους, ακόμη κι όταν αυτά δεν προβλέπονται από το "επίσημο" πρόγραμμα. Με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα πως πολλά παιδιά ήξεραν ήδη αυτή την έφηβη αγωνίστρια, που έχει πολλά να "διδάξει" με το παράδειγμά της όλους εμάς τους "δυτικούς" ανθρώπους με το συχνά ανομολόγητο προνόμιό μας, αλλά και τη γεμάτη έπαρση "δυτική" ματιά απέναντι στον Πακιστανικό λαό και το Ισλάμ εν γένει, ιδιαίτερα εις ό,τι αφορά τη γυναίκα.


* Δείτε περισσότερα για τις εφετεινές "εορταστικές" εκδηλώσεις από το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και άλλους κατά τόπους φορείς, εδώ!
]]>
<![CDATA[Συνεντευξη - Δήμητρα Κογκίδου: Ο σεξισμός δεν μπορεί να έχει θέση μέσα στο δημοκρατικό σχολείο]]>Mon, 16 Nov 2015 23:04:02 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/105H καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης (ΠΤΔΕ) του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, Δήμητρα Κογκίδου, μιλά στο tvxs.gr και στην Αναστασία Καλαφάτη για το φύλο, την ταυτότητα στην παιδική ηλικία και για την αντισεξιστική εκπαίδευση σε ένα δημοκρατικό σχολείο. 


Πηγή: TVXS - TV Χωρίς Σύνορα
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04 Νοε. 2013

• Η άποψη πως κάθε άνθρωπος βιώνει τη μια και μοναδική ταυτότητα του φύλου του έχει παρέλθει και συζητούμε πια για την κατασκευή πολλαπλών ταυτοτήτων του φύλου κάθε ανθρώπου. Πώς αντιλαμβάνεται ένα παιδί αυτήν την κατασκευή;
Ο «ανδρισμός» ή «θηλυκότητα» περιλαμβάνουν μια ποικιλία και ένα εύρος έμφυλων εμπειριών και  είναι πιο σωστό να αποδοθούν στον πληθυντικό καθώς έτσι  αναδεικνύεται πιο καλά η κοινωνικο/πολιτισμική κατασκευή και έκφρασή τους, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύονται και οι διαφορές στο εσωτερικό του κάθε φύλου (δεν είναι όλοι οι άνδρες ίδιοι, ούτε όλες οι γυναίκες). Οι μορφές ανδρισμού και θηλυκότητας  διαμορφώνονται μέσα από τις εμπειρίες και τις προσδοκίες σε κοινωνικο-πολιτισμικές κατηγορίες, όπως αυτές της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της (υπο)κουλτούρας, της εθνότητας, του σεξουαλικού προσανατολισμού, των σωματικών δεξιοτήτων, της θρησκείας, της εθνότητας, κ.λπ. Οι κατηγορίες αυτές διαμορφώνουν το υποκείμενο, αλλά παράλληλα και το υποκείμενο τις διαμορφώνει.  Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να μιλάμε για τον ανδρισμό και την θηλυκότητα σαν κάτι που όλοι οι άνδρες και όλες οι γυναίκες σε όλες τις κοινωνίες,  στο παρόν και στο παρελθόν, μοιράζονταν και μοιράζονται από κοινού. Αυτό που θεωρείται ως «ανδρικό» ή «γυναικείο» εξαρτάται από την έμφυλη τάξη πραγμάτων του συγκεκριμένου χωρο-χρονικού πλαισίου αναφοράς, μπορεί να αμφισβητηθεί και να  τροποποιηθεί.
Η αποδοχή αυτή της  πολλαπλότητας και της πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου μας οδηγεί  στο όραμα της ισότητας. Πως γίνεται αυτό; Αναφέραμε παραπάνω ότι ο ανδρισμός και η θηλυκότητα κατανοείται  με τις πολλαπλές και ρευστές μορφές του και συνεπώς υπόκειται σε αλλαγές.  Αποτελούν κοινωνικές κατασκευές και στο βαθμό που δομούνται κοινωνικοπολιτισμικά  και εξαρτώνται από το πλαίσιο αναφοράς τους μπορούν και να αποσυντίθενται, να αμφισβητούνται και να αναδομούνται. Το γεγονός ότι υπόκεινται σε αλλαγές και μετατροπές, μας προσφέρει νέες προοπτικές, τόσο για τη θεωρητική σκέψη, όσο και για την πολιτική πράξη. Στην αποδοχή της  πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου εντοπίζεται και η ελευθερία των υποκειμένων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής σε πολλαπλές υποκειμενικότητες.  Και αυτό είναι που μας οδηγεί και στο όραμα της ισότητας των φύλων.  Κατά συνέπεια, η αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων μπορεί να μας οδηγήσει σε μια  μη-ιεραρχημένη με βάση το φύλο κοινωνία όπου θα κυριαρχούν άλλες αξίες.
Καθώς λοιπόν το φύλο  δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται και αναπαράγονται νοήματα και πρακτικές που διαμορφώνουν και αναπαράγουν  τις έμφυλες  ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών. Ο τρόπος όμως που οι μαθητές μαθαίνουν να είναι αγόρια και οι μαθήτριες κορίτσια στο πλαίσιο του σχολείου δεν είναι παθητικός, δηλ. είναι ενεργά υποκείμενα σε αυτή τη διαδικασία, διαπραγματεύονται με το περιβάλλον του σχολείου και συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση των έμφυλων ταυτοτήτων τους. Η συγκρότηση αυτών των ταυτοτήτων είναι μια διαδικασία στην οποία συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες.

• Το σχολείο, ως πολιτισμικό πλαίσιο κατασκευής των έμφυλων ταυτοτήτων, απλά αναπαράγει στερεότυπα που αφορούν στα φύλα ή συμβάλλει στον έμφυλο κοινωνικό μετασχηματισμό;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα  έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία αν λάβουμε υπόψη μας το θεσμικό πλαίσιο και τη ρητορεία των τελευταίων δεκαετιών για την ισότητα των φύλων και τον διακηρυγμένο στόχο του σχολείου για την πλήρη και ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών και των μαθητριών. Το εκπαιδευτικό σύστημα, παρά τις προθέσεις του, δεν κατορθώνει να εκπληρώσει στην πράξη την υπόσχεση της έμφυλης συμμετρίας. Τα ερευνητικά δεδομένα δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια να υποστηρίξουμε ότι οι μέχρι τώρα προσπάθειες έφεραν σημαντικά αποτελέσματα. Περιορίζει μαθητές και μαθήτριες σε ένα πλαίσιο με Λόγους σεξιστικούς και  ομοφυλοφοβικούς – που αποτελούν και στοιχεία της ευρύτερης κοινωνίας - γεγονός που  ενέχει σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις καθώς παράγει, συντηρεί και αναπαράγει την έμφυλη ανισότητα και ασυμμετρία.
Αυτό γίνεται  μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, της οργάνωσης και διοίκησης, του παιδαγωγικού υλικού, του κρυφού αναλυτικού προγράμματος κ.ά. Υπάρχουν πολλές μελέτες που αναδεικνύουν τον τρόπο, τα μέσα και τις πρακτικές που οι εκπαιδευτικοί θεσμοί συντηρούν και αναπαράγουν την άνιση θέση των φύλων στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας και τις εξουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες.
Για παράδειγμα, ένα μέρος του κρυφού αναλυτικού προγράμματος ‘‘διδάσκει’’ στα αγόρια και τα κορίτσια για τη θέση των ανδρών και των γυναικών στην αγορά εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, οι μαθήτριες και οι μαθητές παίρνουν πολλά μηνύματα από:
• Την κοινωνική παραδοχή για την καταλληλότητα της διδασκαλίας για τις γυναίκες, ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά
• Την προσδοκία ότι οι άνδρες εκπαιδευτικοί είναι πιο αποτελεσματικοί στο τομέα της πειθαρχίας
• Τις διαφοροποιήσεις στην κατανομή ανδρών/γυναικών στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης και  στις ειδικότητες, τη μικρή εκπροσώπηση  των γυναικών στη διοικητική ιεραρχία όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης καθώς και  άλλων θεσμών της εκπαίδευσης – συμπεριλαμβανομένων και των συνδικαλιστικών οργάνων.
Επιπλέον,  στην Ελλάδα, δεν έχουμε να επιδείξουμε σοβαρά δείγματα πολιτικής βούλησης για την ανάληψη  εγχειρημάτων έμφυλης συμμετρίας, αν και η σχετική τεχνογνωσία σταδιακά αυξάνεται. Το έλλειμμα αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις γιατί η ύπαρξη κάθε μορφής σεξιστικής και ρατσιστικής ιδεολογίας στο χώρο της εκπαίδευσης αποτελεί σημαντικό  εμπόδιο στην επίτευξη βασικών στόχων του εκπαιδευτικού συστήματος.  Αποτελεί αντι-παιδαγωγική πράξη καθώς περιορίζει την ανάπτυξη των παιδιών μέσα από αυστηρές έμφυλες οριοθετήσεις. Ένα δημοκρατικό σχολείο και ανθρώπινο σχολείο προσβλέπει στη συμμετρία των φύλων,  ευαισθητοποιεί μαθητές και μαθήτριες σε αξίες, στάσεις και προσανατολισμούς ανθρωπιστικούς και δημοκρατικούς, δεν αναπαράγει και δεν ενισχύει την υπάρχουσα έμφυλη ανισότητα και ασυμμετρία.
Η έμφυλη  ασυμμετρία στον τομέα της εκπαίδευσης, αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία, δεν είναι και ούτε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ο σεξισμός  δεν μπορεί να έχει θέση μέσα στο δημοκρατικό  και ανθρώπινο σχολείο.  Αντίθετα, το σχολείο μπορεί να αποτελέσει  ένα προνομιακό πεδίο  προς την κατεύθυνση της άρσης του σεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς- προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα  της κοινωνίας.  Μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο και να βρει τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να εκδηλωθούν και να εκφραστούν όλες οι πλευρές της ανθρώπινης υποκειμενικότητας των μαθητών και των μαθητριών.

• Οι δάσκαλοι/ες είναι εξοικειωμένοι/ες με την προβληματική των ζητημάτων φύλου και εκπαίδευσης;
Η ισότητα των φύλων στην εκπαίδευση είναι ένα από τα λιγότερο σημαντικά ζητήματα της εκπαιδευτικής πολιτικής, παρόλο που θεωρείται αναγκαίο στοιχείο για τον εκδημοκρατισμό του εκπαιδευτικού συστήματος και της μεταρρύθμισης που αφορά στην ποιότητα της εκπαίδευσης. Η έλλειψη αυτή επηρεάζει, εν μέρει, και το επίπεδο της κατάλληλης τεχνογνωσίας για την επίτευξη αυτών των αλλαγών στον τομέα επιμόρφωσης και επαγγελματικής ανάπτυξης των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα ως προς ορισμένες διαστάσεις.
H εικόνα όσον αφορά στην έμφυλη διάσταση στην εκπαίδευση/μετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική καθώς βρίσκεται στην αρχή της ανάπτυξής της σε όλα τα επίπεδα. Υπάρχουν νησίδες που διαφοροποιούν αυτή τη γενική εικόνα. Για παράδειγμα, το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Α.Π.Θ. όπου εργάζομαι εντάσσεται στις εξαιρέσεις γιατί μια από τις καινοτομίες του, από την έναρξη της λειτουργίας του το 1986, ήταν η θεσμοθέτηση της μη-σεξιστικής αγωγής ως υποχρεωτικού γνωστικού αντικειμένου στο πρόγραμμα σπουδών του και η καθιέρωση μιας παράδοσης για φεμινιστικές επιστημονικές προσεγγίσεις  ή προβληματισμούς στο πλαίσιο αρκετών γνωστικών αντικειμένων. Η έμφυλη διάσταση στην εκπαίδευση συμπεριλαμβανόταν και στην μετεκπαίδευση που παρείχαμε στο Διδασκαλείο «Δημήτρης Γληνός» αλλά δυστυχώς το Υπουργείο «ανέστειλε τη λειτουργία» τους.
Τα προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών στην έμφυλη διάσταση πρέπει να συμβάλλουν – στο επίπεδο της θεωρίας και της πράξης – στην ανάπτυξη μιας μη σεξιστικής κουλτούρας. Αυτό μπορεί να γίνει και με την προσφορά σχετικών ειδικών μαθημάτων, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να διαχέεται και σε όλα τα αντικείμενα, σε όλο το σχεδιασμό και εφαρμογή του προγράμματος σπουδών, καθώς η βάση των γνώσεων για μια μη σεξιστική εκπαίδευση θεμελιώνεται σε θεωρίες για την ισότητα και τη διαφορά και εμπεριέχεται στο περιεχόμενο πολλών επιστημών. Η εφαρμογή της μη –σεξιστικής εκπαίδευσης προϋποθέτει στη πράξη την ύπαρξη ενός αντίστοιχου κλίματος το οποίο να στηρίζει την ισότητα των φύλων και μιας οργάνωσης της ακαδημαϊκής ζωής και γνώσης που θα στηρίζεται σε αυτές τις αρχές. Διαφορετικά, η έμφυλη διάσταση στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών περιορίζεται στην θεσμοθέτηση ορισμένων μαθημάτων στα προγράμματα σπουδών που ενδέχεται να «διδάσκονται» χωρίς διαφοποποιημένες παιδαγωγικές προσεγγίσεις ή χωρίς άλλες ριζοσπαστικές μεταβολές σε κανένα επίπεδο.

• Ποια θα μπορούσαν να είναι τα κύρια στοιχεία μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής;
Κυρίαρχο στοιχείο  της αντι-(ετερο)σεξιστικής πολιτικής είναι η ανάπτυξη των δομών ενός νέου σχολείου που αμφισβητεί τις άνισες σχέσεις εξουσίας των φύλων και ενός αντίστοιχου αναλυτικού προγράμματος. Στο πλαίσιο της προσέγγισης αυτής δίνεται έμφαση στις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες και στον τρόπο που αυτή η άνιση σχέση εξουσίας μπορεί να οδηγήσει τα κορίτσια σε μειονεκτική θέση στο σχολείο. Έτσι, για παράδειγμα, ασκείται  κριτική στην κυριαρχία των ανδρικών αξιών   στα αναλυτικά προγράμματα και στους τρόπους αναζήτησης των  πηγών  της γνώσης, γίνεται προσπάθεια για τη δημιουργία νέων αντι-σεξιστικών αναλυτικών προγραμμάτων και διδακτικού υλικού για όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και όλα τα γνωστικά αντικείμενα, καθώς και νέων  διδακτικών προσεγγίσεων και μεθόδων αξιολόγησης. Επίσης, γίνεται προσπάθεια για αντικατάσταση ανδροκεντρικών  χαρακτηριστικών στην οργάνωση και διοίκηση της εκπαίδευσης με  πρακτικές που στηρίζονται στις αρχές της επικοινωνίας, της ανάπτυξης μιας δημοκρατικής ομαδικής διαδικασίας, της συνεργασίας, της διασύνδεσης της θεωρίας με την πράξη, καθώς και την ενίσχυση της δυνατότητας της ομάδας για συνεργασία με στόχο την προώθηση της κοινωνικής αλλαγής κ.ά.
Αν παρέχουμε στο σχολείο εναλλακτικούς Λόγους περί συμμετρίας φύλου, δηλ. που δε θα βασίζονται στην ιεράρχηση, και συνεπώς, στην υποτίμηση της γυναικείας υπόστασης, που δεν θα διχοτομούν και δεν θα ιεραρχούν τις έννοιες του "ανδρικού" και του "γυναικείου", τότε θα έχουν την ευκαιρία τα παιδιά από πολύ νωρίς να τοποθετηθούν υποκειμενικά μέσα σ' αυτούς, Καταυτόν τον τρόπο μαθητές και μαθήτριες μπορούν να   διαπραγματευτούν την ολόπλευρη ανάπτυξή τους και να συγκροτήσουν την έμφυλη ταυτότητά τους αμφισβητώντας τα στερεότυπα και τις πρακτικές του ηγεμονικού ανδρισμού και θηλυκότητας, αντιβαίνοντας τις αρχές της έμφυλης ιεράρχησης. Με τον τρόπο αυτό διαγράφεται ένα πεδίο παρέμβασης με βάση το πολιτικό όραμα για έμφυλο κοινωνικό μετασχηματισμό -όραμα με το οποίο συναρτώνται οι προοπτικές για ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο για όλα τα παιδιά.

• Έχουν τα αναλυτικά προγράμματα και τα σχολικά εγχειρίδια "φύλο";
Τόσο τα αναλυτικά προγράμματα, όσο και τα σχολικά εγχειρίδια διαμορφώνονται μέσα στο πλαίσιο ενός πατριαρχικού παραδείγματος της ανθρώπινης κοινωνίας. Η γνώση που παρέχεται  είναι έμφυλη, με την έννοια του ποιο φύλο την παράγει και –το πιο σημαντικό – τι παράγεται.
Από τις  έρευνες καταδεικνύεται ότι τα ενδιαφέροντα, οι εμπειρίες και η οπτική των γυναικών παραλείπονται σε μεγάλο βαθμό από τα αναλυτικά προγράμματα και αυτό σημαίνει ότι τα κορίτσια /γυναίκες δεν μπορούν να αντλήσουν από καμιά παράδοση ή δεξαμενή γνώσης που να σχετίζεται με αυτά. Η γνώση δηλαδή που προσφέρεται μεροληπτεί υπέρ των ανδρών καθώς βασίζεται κυρίως στις δραστηριότητες και τα ενδιαφέροντά τους.  Με την έννοια αυτή, τα αναλυτικά προγράμματα έχουν φύλο και ενισχύουν και καταυτόν τον τρόπο ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός για τα αγόρια και τα κορίτσια. 
Αν και το αναλυτικό πρόγραμμα είναι πλέον κοινό για αγόρια και κορίτσια, εντούτοις, μεταφέρει τη σημαντική συμβολική δομή του έμφυλου της γνώσης με τον ορισμό συγκεκριμένων περιοχών του ως ανδρικών ή γυναικείων. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι οι θετικές επιστήμες ορίζονται ως «ανδρικές» και συγκεντρώνουν άνδρες εκπαιδευτικούς, ενώ τα φιλολογικά μαθήματα είναι πιο «εκθηλυσμένα» και διδάσκονται κυρίως από γυναίκες εκπαιδευτικούς. Επίσης, το αναλυτικό πρόγραμμα προσφέρει στους/στις μαθητές/τριες πεδίο διαπραγμάτευσης των έμφυλων «ταυτοτήτων» τους, μέσω τοποθετήσεων που θα κάνουν σ’ αυτό. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένα μαθήματα, όπως αυτά των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας, προσδίδουν υψηλότερο κύρος έναντι άλλων και μέσω αυτών πολλά αγόρια διαπραγματεύονται τις ανδρικές τους «ταυτότητες».
Αναφέρω ενδεικτικά, τη σύνδεση ορισμένων γνωστικών αντικειμένων /μαθημάτων με κάποιο φύλο και την «προώθηση» των αγοριών και κοριτσιών σε αυτά με πολλούς τρόπους.  Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορούν να βγάλουν πολλά συμπεράσματα για τη φύση ενός μαθήματος ανάλογα  με το φύλο του εκπαιδευτικού που το διδάσκει συνήθως. Είναι φυσικό να συνδέσουν τα παιδιά ορισμένες γνωστικές περιοχές με συγκεκριμένο φύλο όταν παρατηρούν ότι γυναίκες και άνδρες συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένες περιοχές του αναλυτικού προγράμματος και ότι υπάρχει διχοτομία ανάμεσα στα μαθήματα θεωρητικής και θετικής/τεχνολογικής κατεύθυνσης.  Επίσης, τα παιδιά μπορούν να βγάλουν πολλά συμπεράσματα όταν δίνεται έμφαση σε συγκεκριμένους τομείς γνώσης, όταν για παράδειγμα ενισχύονται και έχουν υψηλότερο κύρος «ανδροκρατούμενοι» κυρίως τομείς γνώσης (π.χ.  τα μαθηματικά και όχι τα εικαστικά). 
Ένα άλλο θέμα στο παραπάνω πλαίσιο που έχει διερευνηθεί αρκετά είναι αν υπάρχει ισότιμη πρόσβαση των δύο φύλων σε όλους τους τομείς του αναλυτικού προγράμματος – ένα θέμα για το οποίο έχουν σχεδιαστεί πολλές παρεμβάσεις και δεν είναι εύκολη υπόθεση καθώς το σχολείο μεταδίδει με πολλούς τρόπους τους κώδικες που είναι κατάλληλοι για κάθε φύλο και κατευθύνει τα παιδιά σε αυτές τις επιλογές.  Όπως, επίσης, και αν υπάρχουν γνωστικά αντικείμενα όπου παρά το τυπικά κοινό αναλυτικό πρόγραμμα διαφοροποιείται το περιεχόμενο ανάλογα με το φύλο (π.χ. φυσική αγωγή, τεχνικά /εικαστικά). Επίσης, έχουν  διερευνηθεί οι επιδόσεις των αγοριών και των κοριτσιών σε διαφορετικούς τομείς του αναλυτικού προγράμματος σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες για το φαινόμενο αυτό.
Συνοπτικά, τα παιδιά αντιδρούν στο αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου με βάση το φύλο το οποίο επηρεάζει τις στάσεις τους στα διάφορα γνωστικά αντικείμενα, το επίπεδο των κινήτρων τους, την αυτοπεποίθησή τους και την αυτοαντίληψή τους.  Το ζήτημα είναι πως αντιδρά  το σχολείο ως οργανωμένος θεσμός και οι εκπαιδευτικοί ατομικά στον τρόπο που προσεγγίζουν τα παιδιά το αναλυτικό πρόγραμμα. Υπάρχουν πολλές παρεμβάσεις στον τομέα αυτό στα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς που έχουν αξιολογηθεί θετικά, άρα η κατάλληλη τεχνογνωσία δεν λείπει.
Αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα –και ιδιαίτερα με τη μορφή που πήραν στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην Κύπρο- συνοδευόμενες από αλλαγές στις μεθόδους και στα μέσα διδασκαλίας μπορούν να συμβάλλουν στην αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων, στην εξάλειψη των ανισοτήτων και στην εξασφάλιση ισότιμης και δίκαιης εκπαίδευσης για αγόρια και κορίτσια.  Το αισιόδοξο στοιχείο στην περίπτωση της Κύπρου ήταν ότι όταν άρχισε το εγχείρημα υπήρξε και η πολιτική βούληση έτσι ώστε να μπορεί να αξιοποιηθεί αυτή η τεχνογνωσία. Επιπλέον, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση  στην Κύπρο είχε αναγάγει εξαρχής τη διάσταση του φύλου στην εκπαιδευτική διαδικασία σε προτεραιότητα. Έτσι ήταν ιδιαίτερη η χαρά μου όταν κλήθηκα να συμμετάσχω στην αρχική Συμβουλευτική Επιτροπή που μελέτησε τις πρώτες προτάσεις για τα ειδικά  ανά γνωστικό αντικείμενο προγράμματα με κριτήριο το φύλο και οι διαπιστώσεις μας λήφθηκαν υπόψη στην τελική διαμόρφωσή τους.
Τα σχολικά εγχειρίδια, και γενικότερα το εκπαιδευτικό υλικό, πέρα από γνώσεις και πληροφορίες είναι και φορέας ιδεολογίας, η οποία συχνά –συνειδητά ή ασυνείδητα- είναι σεξιστική. Τα σχολικά εγχειρίδια στη πλειοψηφία τους εξακολουθούν να αναπαράγουν έμφυλες ασυμμετρίες που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στα παιδιά, καθώς τα στερεότυπα αναστέλλουν -και σε μεγάλο βαθμό ακυρώνουν -την απρόσκοπτη, ολόπλευρη και ελεύθερη ανάπτυξη των παιδιών και επιπλέον δεν συμβάλλουν γενικά στην προώθηση της των αξιών της ισότητας των φύλων στην κοινωνία.
Πολλές πρωτοβουλίες για την ισότητα των φύλων στην εκπαίδευση έχουν θέσει ως στόχο της προσπάθειας το διδακτικό υλικό και έχουν εφαρμοσθεί πολλά προγράμματα παρέμβασης στον τομέα αυτό με πολλούς στόχους. 

• Ποιος ο ρόλος του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο σήμερα; 
Θα απαντήσω έμμεσα στην ερώτησή σας με ένα παράδειγμα από το οποίο συνάγεται ότι χρειαζόμαστε ακόμα  τα φεμινιστικά κινήματα σήμερα.
Ας πάρουμε ως παράδειγμα το trafficking, δηλαδή την παράνομη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, θέμα αναπόσπαστα συνδεδεμένο με  την ανισότητα των φύλων. Η πλειονότητα του διακινούμενου πληθυσμού στο δυτικό κόσμο και στη χώρα μας είναι γυναίκες με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Το trafficking εκτός από εγκληματική παραβίαση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και έγκλημα, αποτελεί επιπρόσθετα και ακραία μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Πρόκειται δηλαδή για την απόλυτη παρεμπόδιση πρόσβασης σε δημόσια και κοινωνικά αγαθά, για την αφαίρεση της ίδιας της ιδιότητας του ανθρώπου από τα θύματα από τη στιγμή που μετατρέπονται σε ιδιοκτησία.
Στην ανάλυση του φαινομένου είναι σημαντικό να μη ξεχνάμε, επίσης, ότι η ζήτηση για σεξουαλικές υπηρεσίες έχει αναγνωριστεί  ως μια από τις κυριότερες αιτίες για τη διαιώνιση  της σωματεμπορίας και την ύπαρξη του trafficking γυναικών. Είναι γεγονός ότι στην κοινωνία μας  υπάρχει μεγάλη δυσκολία για ανάδειξη του στρατηγικού ρόλου που κατέχει ο άνδρας αγοραστής υπηρεσιών μέσα στην αλυσίδα της σωματεμπορίας. Υπάρχει μεγάλη απροθυμία για την ανακίνηση του   θέματος της ζήτησης για σεξουαλικές υπηρεσίες καθώς συνεπάγεται μεγάλο πολιτικό κόστος.
Επίσης, στο πλαίσιο αυτό σημαντικό ρόλο παίζουν  οι κοινωνικό-πολιτισμικές αντιλήψεις για τις γυναίκες και τους άνδρες και ειδικότερα οι κυρίαρχες αντιλήψεις για την  αντρική σεξουαλική επιθυμία ή ανάγκη που στη πράξη νομιμοποιούν στη κοινή συνείδηση  την πορνεία και την σωματεμπορία, απενοχοποιώντας τους άντρες  και μετατοπίζοντας τις κοινωνικές και νομικές ευθύνες
Πρόσφατα η Επίτροπος Διοικήσεως στην Κύπρο κ. Ελίζα Σαββίδου επανέφερε στη δημόσια συζήτηση σχετικά με την πρόληψη και την καταπολέμηση της εμπορίας προσώπων  την προοπτική ποινικοποίησης του πελάτη-αγοραστή σεξουαλικών υπηρεσιών. Παρόλο που προβληματίζεται ακόμα κατά πόσον θα πρέπει να ποινικοποιηθούν οι πελάτες των εκδιδομένων γυναικών (στο πρότυπο κάποιων χωρών όπως η Σουηδία και η Νέα Ζηλανδία), εντούτοις πιστεύει ότι: «Η εμπορία προσώπων δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά, ενόσω το σύστημα της πορνείας επιτρέπει σε άνδρες να αγοράζουν τις γυναίκες. Ενόσω εξακολουθεί να υπάρχει η ζήτηση για παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών, η εμπορία γυναικών θα συνεχίζει να τροφοδοτείται με τη συμμετοχή των προαγωγών, των διακινητών, των αγοραστών». 
Ταυτόχρονα στη Γαλλία ένα αντίστοιχο σχέδιο νόμου που πρόκειται να συζητηθεί σύντομα στη γαλλική Εθνοσυνέλευση στο οποίο  ποινικοποιείται η αγορά και όχι η προσφορά των σεξουαλικών υπηρεσιών προκαλεί έντονη συζήτηση.
Η μεγάλη ζήτηση των υπηρεσιών πορνείας μας προβληματίζει για την εικόνα της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία –πολύ περισσότερο όταν ελάχιστα ενοχλεί η ύπαρξη γυναικών - θυμάτων διακίνησης που χρησιμοποιούνται ως αντικείμενα και δεν έχουν κανένα δικαίωμα.  Αυτοί που χρησιμοποιούν τα θύματα του σύγχρονου δουλεμπορίου για τη σεξουαλική τους απόλαυση δεν γνωρίζουν ότι το «εμπόρευμα» που τους προσφέρεται υφίσταται καθημερινή βία; Επιπλέον, αυτό που είναι ανησυχητικό είναι ότι τα ποσοστά βίας προς τα θύματα  αυξάνονται κάθε χρόνο, καθώς όλο και περισσότεροι πελάτες θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα . Βέβαια σε αυτό έχουν μερίδιο ευθύνης και τα ΜΜΕ καθώς από τη μια μάχονται για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και ταυτόχρονα διαφημίζουν τις υπηρεσίες της καταναγκαστικής πορνείας εξοικειώνοντας την κοινωνία και νομιμοποιώντας στη συνείδηση των πολιτών την καταναγκαστική πορνεία.
Είναι σαφές ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν στην μη-αποτελεσματική καταπολέμηση της σωματεμπορίας γυναικών –πέρα από την έλλειψη πολιτικής βούλησης στον χειρισμό του θέματος. Μεταξύ αυτών είναι η έλλειψη  της  διάστασης  του φύλου σε πολιτικές και πρακτικές και οι κοινωνικό-πολιτισμικές αντιλήψεις και τα στερεότυπα σχετικά με τον ρόλο των γυναικών και των αντρών στην κοινωνία γενικά. Και σε αυτό το πεδίο τόσο οι φεμινιστικές οργανώσεις, όσο και η αντισεξιστική εκπαίδευση μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο.

Αξιοσημείωτο: Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επίκεντρο το νέο βιβλίο της κας Κογκίδου για τον έμφυλο διαχωρισμό των παιχνιδιών και τις επιπτώσεις του στα παιδιά. Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Τρίτη 01-12-2015, και ώρα 18:15, στον Πύργο Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ. Περισσότερα στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου: http://www.epikentro.gr/


Η προσωπική ιστοσελίδα της Δήμητρας Κογκίδου: http://www.dkogidou.gr/
Σελίδα στο Facebook: https://www.facebook.com/dkogkidou/

]]>
<![CDATA[Η δράση ΕΚ ΠΛΗΞΗ στις Ροές και στο Σχολείο]]>Sun, 15 Nov 2015 00:37:48 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/107Το Rēs Ratio Network υποδέχεται την ομάδα Κινητήρας της Αντιγόνης Γύρα και παρουσιάζει φέτος, τόσο στο Θέατρο Ροές όσο και στις σχολικές αίθουσες το έργο "Το δικό μου ψάρι".

Το δικό μου ψάρι προέκυψε στο πλαίσιο της δράσης ΕΚ ΠΛΗΞΗ, την οποία ξεκίνησε η ομάδα Κινητήρας το 2012. Βασικό στοιχείο της δράσης, όπως υποδηλώνει το όνομά της, είναι η αναπάντεχη, για τα παιδιά, συνάντηση με το χοροθεατρικό δρώμενο. Για πρώτη φορά φέτος τα παιδιά εισάγονται σε αυτό κατά τη μεταφορά τους στο θέατρο Ροές, γεγονός που επιτείνει το στοιχείο της έκπληξης.

Το δικό μου ψάρι παρεμβαίνει κατά τρόπο απροσδόκητο στο ημερήσιο πρόγραμμα της τάξης, μεταμορφώνοντας την αίθουσα διδασκαλίας σε σκηνικό χώρο και πεδίο δράσης. Μέσω της γλώσσας του σώματος, της μουσικής και της βιντεοτέχνης, τα παιδιά καλούνται να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε μια παράσταση που τα βγάζει από την αδράνεια- μεταδίδοντάς τους κέφι και όρεξη-, καλλιεργώντας ταυτόχρονα την κριτική τους ικανότητα.
Το έργο, που βασίζεται στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ «Ο ψαράς και η γυναίκα του», αφηγείται την ακόρεστη επιθυμία του ανθρώπου για όλο και περισσότερα αγαθά, το θυμό του όταν τελικά τα χάνει, αλλά και το σάστισμά του όταν έρχεται αντιμέτωπος με το αναπόφευκτο γεγονός του θανάτου. Το αδιέξοδο πάθος της απληστίας και η αποδοχή της απώλειας ως αναπόσπαστου μέρους του κύκλου της ζωής, είναι οι βασικές έννοιες που πραγματεύεται η παράσταση.
Τέσσερις περφόρμερ με μεγάλη εμπειρία στο χώρο του χορού, του θεάτρου και του παιδιού, πηγαίνουν στο σχολείο και διακόπτουν το μάθημα λίγα λεπτά πριν το διάλειμμα με σαπουνόφουσκες, στροφές, χρώμα και μουσική. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μεταμορφώνουν την αίθουσα διδασκαλίας σε σκηνικό χώρο και μετά τα παιδιά προσκαλούνται μέσα να παρακολουθήσουν μια παράσταση χωρίς καθόλου λόγια με τη βοήθεια της μουσικής και της τέχνης του βίντεο αρτ. Στο τέλος, τα παιδιά καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές εκδοχές το τέλος της παράστασης. Την επόμενη μέρα, οι δάσκαλοι λαμβάνουν υλικό με το οποίο μπορούν να δουλέψουν μόνοι τους μέσα κι έξω από την τάξη κατά της διάρκεια της σχολικής χρονιάς εμπνευσμένοι από το έργο καθώς και ερωτηματολόγιο αξιολόγησης της δράσης.
Η δράση ΕΚ ΠΛΗΞΗ θα ξεκινά απροσδόκητα κατά τη μεταφορά των παιδιών στο χώρο της παράστασης (σε συνεννόηση με τους δασκάλους). Οι περφόρμερ υποδέχονται τους μαθητές πριν ακόμα εισέλθουν στο χώρο του θεάτρου. Για να κρατήσουμε το σημαντικό στοιχείο της ΕΚ ΠΛΗΞΗΣ προς στα παιδιά, το σχολείο λαμβάνει γραπτό υλικό με οδηγίες καθώς και γράμμα που απευθύνεται στους γονείς και τους ενημερώνει ότι μέσα στις επόμενες δέκα μέρες η ΕΚ ΠΛΗΞΗ θα επισκεφτεί το σχολείο του ή ότι σε δέκα μέρες το σχολείο θα επισκεφτεί το Θέατρο Ρoές απροσδόκητα.
Για το Rēs Ratio Network δεν υφίσταται «παιδικό θέατρο», αλλά μια παραστασιακή γλώσσα που απευθύνεται και στο παιδί. Αυτή η θεμελιώδης διαφορά αποτελεί οδηγό και μέτρο για τις εκάστοτε επιλογές του δικτύου. Επειδή η ομάδα Κινητήρας συντάσσεται με αυτή την αντίληψη, καθώς δεν αντιμετωπίζει τα παιδιά ως ελλειμματικούς ενήλικες αλλά ως δημιουργικά άτομα, τα οποία, γεμάτα απορίες για τον κόσμο, βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση όλων εκείνων των ερεθισμάτων που τα κινητοποιούν, αποτελεί ένα ακόμη μέρος της συνολικής πρότασης και δικτύωσης του Rēs Ratio Network.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ της ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ και άλλα στοιχεία εδώ:
http://kinitiras.com/v2/gr/gre/homepage.html
Και στις εξής ιστοσελίδες: www.resrationetwork.gr | www.ekplixi.com

Οι μαθητές μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση τόσο στο σχολείο όσο και στο Θέατρο Ροές.
Αριθμός παιδιών: στο σχολείο 50 – 180, δυνατότητα διπλής παράστασης & στο θέατρο Ροές: 185 θέσεις
ΓΙΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ: κα Ειρήνη Χατζηνικόλα
Τηλ. 694 6006 094, e-mail: e.chatzinicola@resrationetwork.gr

Φωτογραφία: Δέσποινα Σπύρου
]]>
<![CDATA[Κίνηση, Δημιουργικός Χορός και Σωματικό Θέατρο στην Εκπαίδευση]]>Sun, 15 Nov 2015 00:16:12 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/106Picture


Στο πλαίσιο της δράσης ΕΚ ΠΛΗΞΗ, που στόχο έχει να φέρει το χορό μέσα στο σχολείο, ο Κινητήρας προτείνει ένα ετήσιο εργαστήριο δημιουργικού χορού και σωματικού θεάτρου για εκπαιδευτικούς με στόχο τη βελτίωση της επικοινωνίας μέσα στην τάξη (www.ekplixi.com).

Picture














Ανάλογο εργαστήριο έγινε και πέρυσι, από όπου και η παραπάνω φωτογραφία!
Ακολουθεί η περιγραφή του εφετεινού εργαστηρίου, όπως περιγράφεται στην ιστοσελίδα του Κινητήρα:


Στο εργαστήριο αυτό, που απευθύνεται στους εκπαιδευτικούς της Προσχολικής, Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, οι εκπαιδευτικοί αναπτύσσουν τις σωματικές και κινητικές τους δεξιότητες μέσα από τις παραστατικές τέχνες για να τις χρησιμοποιήσουν σαν εκπαιδευτικά εργαλεία προσέγγισης κοινωνικών ζητημάτων όπως η ενδοσχολική βία, η διαφορετικότητα και η πολυπολιτισμικότητα.
Η μεθοδολογία του εργαστηρίου βασίζεται στην απόκτηση νέων τεχνικών όπως η μελέτη της κίνησης της καθημερινότητας, η ανάπτυξη της σωματικής μνήμης, η επικοινωνία μέσα από τη γλώσσα του σώματος και η κινητική ανάγνωση. Οι εκπαιδευτικοί θα φεύγουν από κάθε μας συνάντηση με νέους τρόπους προσέγγισης των μαθητών τους στην τάξη ή το προαύλιο.

Πώς μπορώ μέσα από τη σωματικότητα να δώσω κίνητρο στους μαθητές μου: – να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν καλύτερα μεταξύ τους – να κατανοήσουν, να αναπαράγουν και να διευρύνουν με ευφάνταστο τρόπο την ύλη τους και κυρίως αυτή που τους δυσκολεύει – να εξελίξουν τη δημοκρατική κι αρμονική συνύπαρξη μέσα στην τάξη.

Το εργαστήριο θα εστιάζει κάθε φορά στις ιδιαιτερότητες της ηλικίας των μαθητών και της σχολικής ύλης.
Σκοπός του Κινητήρα είναι να τονιστεί η σημασία της ένταξης του δημιουργικού χορού και της σωματικής έκφρασης μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεδομένης της κρατικής απουσίας στο κομμάτι αυτό, θέλουμε να παροτρύνουμε τους εκπαιδευτικούς όλων των ηλικιών, κι ανεξάρτητα από προηγούμενη προσωπική εμπειρία με τη κίνηση ή το χορό, να συμμετέχουν.

Συντονίζουν: Αντιγόνη Γύρα (χορογράφος), Μαρία Σαλλιάρη (ηθοποιός-σκηνοθέτης), Ευγενία Σιγαλού (χορεύτρια-εκπαιδευτικός) σε συνεργασία με την Ηρώ Ποταμούση (κοινωνιολόγος-θεατροπαιδαγωγός).

Πότε: Από το Νοέμβριο 2015 έως τον Ιούνιο 2016, μία Κυριακή το μήνα (22/11/2015, 20/12/2015, 24/1/2016, 21/2/2016, 20/3/2016, 24/4/2016, 22/5/2016, 12/6/2016)
Ώρα: 16.00-19.00

Κόστος: 200 € + ΦΠΑ (εφάπαξ μέχρι 30/10/2015) ή 250 € + ΦΠΑ (δίνεται μία προκαταβολή για τη δέσμευση της θέσης και η αποπληρωμή γίνεται κατόπιν συννενόησης και σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε συμμετέχοντα)

Δηλώσεις συμμετοχής: 210-9248328 ή στο info@kinitiras.com
Πηγή:
Το site του Κινητήρα


]]>
<![CDATA[Ένας "διαφορετικός" δράκος για τα παιδιά στο υπαίθριο σχολείο της κοινότητας / @Πεδίο του Άρεως]]>Sun, 11 Oct 2015 18:05:50 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/104

Καλή χρονιά, καλό ξεκίνημα για τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία μας, με δημοκρατικούς αγώνες, και από την Παιδαγωγική Ομάδα «Το Σκασιαρχείο – Πειραματικοί ψηλαφισμοί για ένα σχολείο της κοινότητας» και την Περιφέρεια Αττικής, έχοντας στο νου ελευθερία, παιδεία και γλώσσα! 

Η Παιδαγωγική αυτή Ομάδα και η Περιφέρεια εγκαινιάζουν στο Πεδίο Άρεως το έργο του Ζάφου Ξαγοράρη, Λοξή Τάξη (2015) και μαζί μ’ αυτό αναβιώνουν την παράδοση του υπαίθρου σχολείου, μέσα από την ματιά της αποσχολειοποίησης [deschooling], αλλά και τη ματιά των δύσκολων ιστορικών στιγμών της ελληνικής κρίσης.

Μετά από δύο αναβολές, για το δημοψήφισμα και τις εκλογές, το υπαίθριο σχολείο της κοινότητας με τη ‘Λοξή Τάξη’ ξεκινάει τα «μαθήματα» στο Πεδίο του Άρεως, στο διάστημα 12 – 18 Οκτωβρίου 2015.

Για περισσότερες πληροφορίες, Χαράλαμπος Μπαλτάς, δάσκαλος στο 35ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, [babisbaltas@gmail.com]. Δες επίσης, Χαράλαμπος Μπαλτάς, «Πειραματισμός, Παιδαγωγική και Πολιτική: ένα υπαίθριο σχολείο της κοινότητας στο Πεδίο του Άρεως», (περιοδικό Παιδεία και Κοινωνία, τχ. 97, Μάιος 2015, σελ. 5 – 7), καθώς και στο ιστολόγιο: https://skasiarxeio.wordpress.com/
- Το Σκασιαρχείο στο FB: https://www.facebook.com/skasiarxeio2014

[Ανακοίνωση αναζήτησης εθελοντών:
Ζητούμε από τους φίλους του "Σκασιαρχείου" να δηλώσουν ποιες μέρες και ώρες θα είναι παρόντες στις εκδηλώσεις για να βοηθήσουν απαντώντας με ηλεκτρονικό μήνυμα στη Φωτεινή Παπαρήγα, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: fotane@gmail.com]

...............................................
Την ερχόμενη Τετάρτη, θα συμμετάσχω κι εγώ με ένα εργαστήριο για παιδιά!

Ολόκληρο το πρόγραμμα: https://skasiarxeio.wordpress.com/2015/10/06/%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%81/

Το Facebook Event: https://www.facebook.com/events/703714553062514/
Περισσότερες πληροφορίες για τη δική μου δράση, εδώ:
http://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/98
]]>
<![CDATA[Κάποτε θα ΄ρθουν!]]>Mon, 28 Sep 2015 14:18:56 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/103Picture













Υπερασπίσου το παιδί
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί
Υπάρχει ελπίδα
- https://www.youtube.com/watch?v=xy1BlhKLL-w

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Κότσιρας || Πυξ Λαξ


Όπως πληροφορήθηκα πριν από λίγη ώρα, με μέριμνα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής και της Περιφέρειας Αττικής, άρχισε η μεταφορά σε κτίριο των πρώην ολυμπιακών εγκαταστάσεων στην περιοχή του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού, των προσφύγων που βρίσκονταν στο κλειστό γήπεδο του Τάε Κβο Ντο στο Π. Φάληρο. Αμέσως με κατέβαλαν τα ίδια αντικρουόμενα συναισθήματα: Ποιά "τύχη" περιμένει εκεί, και κατ' επέκταση στα "ενδότερα" της ΕΕ, τα μικρά παιδιά που γνώρισα στο κλειστό γήπεδο της περιοχής μου; Αρκεί, προσφέρει πραγματικά κάτι η μικρή μου συμβολή στη φιλοξενία αυτών των παιδιών;

Ίσως τώρα που γράφω, να το κάνω με σκοπό να αποδώσω ένα στίγμα, να νοηματοδοτήσω αυτή την προσφορά. Συγκινητικός ο χθεσινός αποχωρισμός, όπως τον μετέφεραν ομοϊδεάτες, συναγωνιστές και φίλοι από την περιοχή, όταν το συγκεντρωμένο πλήθος χόρεψε, όταν οι πρόσφυγες χειροκρότησαν όλοι μαζί τους αλληλέγγυους συμπολίτες μας, αλλά κι ανέλαβαν μέχρι και τον ... καθαρισμό του χώρου καταρρίπτοντας συνολικά όλους τους "μύθους" κι ερχόμενοι κοντά μας, ώστε αυτοί οι άνθρωποι να μην φαντάζουν καθόλου ως τα "τέρατα", όπως ίσως συμφέρει όσους καλλιεργούν συστηματικά το μίσους από την εποχή του Γ. Σεφέρη, όταν θύματα του ρατσισμού ήταν οι Έλληνες που κατέφταναν ως πρόσφυγες από τη Μικρασία μετά την Καταστροφή του 1922.

Ο Γ. Σεφεριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1900. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Στυλιανού Σεφεριάδη (1873-1951) - δικηγόρου, σημαντικού κοινωνικού παράγοντα της Σμύρνης και ανθρώπου με λογοτεχνικές ανησυχίες - και της Δέσποινας Τενεκίδη με καταγωγή από τη Νάξο. Το ζευγάρι είχε άλλα δυο παιδιά, τον Άγγελο (1905-1950) και την Ιωάννα (1902-2000), σύζυγο του φιλόσοφου και πολιτικού Κωνσταντίνου Τσάτσου. Ο Σεφέρης τελικά αξιώθηκε όχι μόνο να κάνει καριέρα στο διπλωματικό σώμα στη νέα του πατρίδα, αλλά και να γίνει ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους εθνικούς μας ποιητές, με τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες», όπως ανέφερε η Σουηδική Ακαδημία.

Θύμα ο ίδιος του ιμπεριαλισμού, ως ξεριζωμένος από την πατρογονική του εστία, πνεύμα ελεύθερο και αντιδικτατορικό, γνωρίζοντας πολύ καλά ως διπλωμάτης τη ματαιότητα του πολέμου, τις κρυφές σκοπιμότητες και τα καταστροφικά αποτελέσματα για όλους τους λαούς, έγραψε μεταξύ άλλων το εξής ποίημα, με αφορμή το κυπριακό ζήτημα.

Ἑλένη
ΤΕΥΚΡΟΣ : ... ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον, οὗ μ᾿ ἐθέσπισεν
οἰκεῖν Ἀπόλλων, ὄνομα νησιωτικὸν
Σαλαμίνα θέμενον τῆς ἐκεῖ χάριν πάτρας.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
ΕΛΕΝΗ : Οὐκ ἦλθον ἐς γῆν Τρωάδ᾿, ἀλλ᾿ εἴδωλον ἣν
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
ΑΓΓΕΛΟΣ : Τί φῆς;
Νεφέλης ἀρ᾿ ἄλλως εἴχομεν πόνους πέρι;

«Τ᾿ ἀηδόνια δὲ σ᾿ ἀφήνουνε νὰ κοιμηθεῖς στὶς Πλάτρες.»

Ἀηδόνι ντροπαλό, μὲς στὸν ἀνασασμὸ τῶν φύλλων,
σὺ ποὺ δωρίζεις τὴ μουσικὴ δροσιὰ τοῦ δάσους
στὰ χωρισμένα σώματα καὶ στὶς ψυχὲς
αὐτῶν ποὺ ξέρουν πὼς δὲ θὰ γυρίσουν.

Τυφλὴ φωνὴ ποὺ ψηλαφεῖς μέσα στὴ νυχτωμένη μνήμη
βήματα καὶ χειρονομίες. Δὲ θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ φιλήματα,
καὶ τὸ πικρὸ τρικύμισμα τῆς ξαγριεμένης σκλάβας.

«Τ᾿ ἀηδόνια δὲ σ᾿ ἀφήνουνε νὰ κοιμηθεῖς στὶς Πλάτρες».

Ποιὲς εἶναι οἱ Πλάτρες; Ποιὸς τὸ γνωρίζει τοῦτο τὸ νησί;

Ἔζησα τὴ ζωή μου ἀκούγοντας ὀνόματα πρωτάκουστα:
καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες τῶν ἀνθρώπων
ἢ τῶν θεῶν.

Ἡ μοίρα μου ποὺ κυματίζει
ἀνάμεσα στὸ στερνὸ σπαθὶ ἑνὸς Αἴαντα
καὶ μίαν ἄλλη Σαλαμίνα
μ᾿ ἔφερε ἐδῶ σ᾿ αὐτὸ τὸ γυρογιάλι.

Τὸ φεγγάρι
βγῆκε ἀπ᾿ τὸ πέλαγο σὰν Ἀφροδίτη,
σκέπασε τὴν καρδιὰ τοῦ Σκορπιοῦ, κι ὅλα τ᾿ ἀλλάζει.

Ποῦ εἶν᾿ ἡ ἀλήθεια;

Ἤμουν κι ἐγὼ στὸν πόλεμο τοξότης.

τὸ ριζικό μου ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ξαστόχησε.

Ἀηδόνι ποιητάρη,
σὰν καὶ μία τέτοια νύχτα στ᾿ ἀκροθαλλάσι τοῦ Πρωτέα
σ᾿ ἄκουσαν σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι ἔσυραν τὸ θρῆνο,
κι ἀνάμεσό τους - ποιὸς θὰ τὄ᾿ λέγε; - ἡ Ἑλένη!

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Δακρυσμένο πουλί, στὴν Κύπρο τὴ θαλασσοφίλητη
ποὺ ἔταξαν γιὰ νὰ μοῦ θυμίζει τὴν πατρίδα,
ἄραξα μοναχὸς μ᾿ αὐτὸ τὸ παραμύθι,
ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς αὐτὸ εἶναι παραμύθι,
ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς οἱ ἄνθρωποι δὲ θὰ ξαναπιάσουν
τὸν παλιὸ δόλο τῶν θεῶν.

ἂν εἶναι ἀλήθεια
πὼς κάποιος ἄλλος Τεῦκρος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια,
ἢ κάποιος Αἴαντας ἢ Πρίαμος ἢ Ἑκάβη
ἢ κάποιος ἄγνωστος, ἀνώνυμος, ποὺ ὡστόσο
εἶδε ἕνα Σκάμαντρο νὰ ξεχειλάει κουφάρια,
δὲν τὄχει μὲς στὴ μοίρα του ν᾿ ἀκούσει
μαντατοφόρους ποὺ ἔρχονται νὰ ποῦνε
πὼς τόσος πόνος τόση ζωὴ
πῆγαν στὴν ἄβυσσο
γιὰ ἕνα πουκάμισο ἀδειανὸ γιὰ μίαν Ἑλένη.

Ίσως εμείς, ως "μεγάλοι" που δεν βιώσαμε, ευτυχώς, την φρίκη του πολέμου και της προσφυγιάς, να οφείλουμε απλά να σεβαστούμε αυτά τα παιδιά και να τους δώσουμε την ευκαιρία να εκφραστούν για να διδάξουν εκείνα σε εμάς σήμερα τι σημαίνει αυτό το "πουκάμισο ἀδειανὸ", αλλά και πώς θα πρέπει να κινηθούμε ώστε να πάψει πια να παράγεται κάθε φορά από μια "Ἑλένη", με μοναδικό σκοπό την ενίσχυση της "βιομηχανίας του πολέμου". Είμαι πολύ νέος κι έτσι δεν θυμάμαι τις αφηγήσεις της Σμυρνιάς γιαγιάς. Παράλληλα, το εθνικό "ταμπού" που έχει συγκαλύψει τα αίτια της Καταστροφής του 1922 μάλλον δεν μας επιτρέπει να κρίνουμε τη σημερινή συγκυρία με βάση το δίδαγμα από το ιστορικό παρελθόν.

Όμως όπως σημείωσε και η φίλη Αργυρώ, το παιδί που ζωγράφισε την παρακάτω ζωγραφιά, "τη φρίκη του πολέμου δεν την καταλαβαίνει αλλά το σίγουρο είναι πως δε θα την ξεχάσει ποτέ"! Κι όχι μόνο αυτό, το παιδί αυτό είναι εκεί για να μας θυμίζει τις ευθύνες μιάς Ευρώπης που θέλει να φαίνεται πως διαπνέεται από τη φιλοσοφία του Διαφωτισμού και από τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά μάλλον δεν της "βγαίνει". Γιατί μια Ευρώπη που έστω ανέχεται τέτοιες εικόνες μάλλον έχει απομακρυνθεί αισθητά από αυτές τις αρχές. "Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα" ...
... https://www.youtube.com/watch?v=9U1VR_ADUA8

]]>
<![CDATA[“πρωινό άστρο”!]]>Sun, 27 Sep 2015 09:28:07 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/september-27th-2015
Καλέ θεούλη
εμείς είμαστε καλά.
Κάνε εσύ καλέ θεούλη,
νάχουν όλα τα παιδάκια,
ένα ποταμάκι γάλα,
μπόλικα αστεράκια,
μπόλικα τραγούδια.
Κάνε εσύ καλέ θεούλη,
Νάναι όλα καλά,
Ετσι που κι εμείς
Να μην νοιώθουμε ντροπή
Για την τόση μας χαρά.

Το ως άνω ποίημα, από το “πρωινό άστρο”, που είχε γράψει ο άθεος Γιάννης Ρίτσος για την κόρη του, είχε αντικαταστήσει επί της δ/νσης της εμπνευσμένης παιδαγωγού και δασκάλας κας Στέλλας Πρωτονοτάριου στο 132ο δημοτικό σχολείο Αθηνών, στη Γκράβα, την πρωινή θρησκευτική προσευχή. “Βλέπαμε”, είπε η κα Πρωτονοτάριου, “την αμηχανία πολλών παιδιών. Αρκετά παιδιά δεν συμμετείχαν γιατί υπήρχε σύγκρουση σε αυτό που πίστευαν και μετέφεραν από την οικογένειά τους και σ' αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή” …

Όταν πριν από αρκετά πλέον χρόνια, με μια απαράδεκτη μεθόδευση, η κα Πρωτονοτάριου βαθμολογήθηκε με την χειρότερη δυνατή βαθμολογία σε μια παρωδία συνέντευξης σε μια κρίση για την επιλογή των υποψήφιων δ/ντών των σχολικών μονάδων, τότε εκείνη απομακρύνθηκε από τη θέση της, με αποτέλεσμα ο αντικαταστάτης της να σταματήσει βίαια ό,τι εκείνη είχε ξεκινήσει, αλλά και να ανασύρει στοιχεία με σκοπό να τη μηνύσει. Όπως στην περίπτωση των “αθεϊκών” του Βόλου (1911), έτσι και σε εκείνη κατά την οποία στοχοποιήθηκε η κα Πρωτονοταρίου, αυτές οι πρωτοβουλίες καταπολεμήθηκαν λυσσαλέα από ακραίους κύκλους, αλλά και την επίσημη Πολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα εφήρμοζαν ό,τι διεκήρυσσαν διεθνώς αλλά και στη χώρα μας ως "καλές πρακτικές" τόσο οι πλέον έγκριτοι παιδαγωγοί, όσο και η Ε.Ε. Η παρέμβαση πλήθους συναδέλφων, που έσπευσαν στο δικαστήριο προς υπεράσπιση της κας Πρωτονοταρίου και της παιδαγωγικής ελευθερίας, έπαιξε σημαντικό ρόλο για την τελική της αθώωση.

Όταν πριν από λίγες μέρες, ως μέλος της ΡΑΚ Π. Φαλήρου, ανέλαβα τη διοργάνωση/υλοποίηση ενός απογεύματος δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά που φιλοξενούνται στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις της περιοχής, που ευτυχώς αξιοποιήθηκαν με αυτό τον τρόπο, ενώ αλλιώς θα ρήμαζαν, δεν ήταν λίγα τα "μεγάλα παιδιά" που ήθελαν να εκφραστούν. Μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας, σήμερα Κυριακή, την προσευχή που μου χάρισε ένας νέος άνθρωπος, χωρίς να του την έχω ζητήσει.

Είναι για μένα το δικό μου “πρωινό άστρο”!

.............................................................................
Κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
Κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Ο εξώστης (Τα μάτια του φίλου μου) - 1992      
Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα
Μουσική: Στέρεο Νόβα
- https://www.youtube.com/watch?v=lHKaLvKIcHY
]]>
<![CDATA[Give Peace a Chance!]]>Sun, 27 Sep 2015 09:04:58 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/give-peace-a-chance"Give Peace a Chance" is a 1969 single by (John Lennon's) Plastic Ono Band that became an anthem of the American anti-war movement at that time. A different song with the same name, written by Leon Russell and Bonny Bramlett, was sung by Joe Cocker.
- https://www.youtube.com/watch?v=RkZC7sqImaM

Η παρακάτω εικόνα δημιουργήθηκε ως ζωγραφιά από ένα μικρό παιδί από το Αφγανιστάν, που ήταν στην ομάδα των προσφυγόπουλων που απασχολήθηκε υπό το συντονισμό μου στο Π. Φάληρο!
Περισσότερα, εδώ: http://spetrit.blogspot.gr/2015/09/blog-post_22.html
Dum spiro spero, λοιπόν, και η επίσκεψή μου στο χώρο ήταν για μένα μια ανάσα αισιοδοξίας!

Οι ανάγκες όμως για είδη, αλλά κι εθελοντές, παραμένουν πολλές και συνεχώς αυξανόμενες!
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους τρόπους που μπορείτε να βοηθήσετε μέσω της δημοτικής κίνησης ΡΑΚ Π.Φαλήρου: http://www.rak-pfalirou.gr. Καλείστε πρώτα να επικοινωνήσετε τηλεφωνικώς,
γιατί οι πρόσφυγες σύντομα θα μεταφερθούν σε άλλο χώρο.

Είναι εμφανές ότι ο μικρός πρόσφυγας θέλησε να ζωγραφίσει την πατρίδα του περιτριγυρισμένη από τα γειτονικά έθνη, πιασμένα όμως χέρι-χέρι, με σεβασμό μεταξύ τους, και πάνω από όλα αγάπη.
Το παιδί αυτό ήρθε κατατρεγμένο από μια εμπόλεμη ζώνη, αλλά είχε να δώσει μόνο χαμόγελο κι αισιοδοξία.

Μου έκανε δώρο τη ζωγραφιά του, και τώρα εγώ τη μοιράζομαι μαζί σας,
για να μεταδώσουμε το μήνυμα αυτού του παιδιού:
Ποτέ πια πόλεμος, μόνο ειρήνη!

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες!
Λέμε ΟΧΙ στο ρατσισμό!
]]>
<![CDATA[Γράφοντας και παίζοντας τις “διαφορετικές” αφηγήσεις ενός “διαφορετικού” μας φίλου, μέσω της Θεατρικής Αγωγής]]>Mon, 21 Sep 2015 22:27:46 GMThttp://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/102Λαμβάνω την τιμή να σας ενημερώσω για το εξ αναβολής ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ μου, «ΜΕΛΗ ΓΙΑ ΜΕΛΗ», στον ΠΕΣΥΘ!
"Τα παραμύθια δεν λένε στα παιδιά πως οι δράκοι υπάρχουν, γιατί τα παιδιά ήδη ξέρουν πως οι δράκοι υπάρχουν. Λένε στα παιδιά πως οι δράκοι μπορούν να ηττηθούν".

G.K. Chesterton (1874-1936),
Άγγλος συγγραφέας. 

Ημερομηνία: Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015
Ώρα:
17.30 – 20.30
Δηλώσεις συμμετοχής:
info@pesyth.gr , pesyth@pesyth.gr (έως Τετάρτη  7 Οκτωβρίου 2015)
Συντονισμός:
Σπύρος Πετρίτης, θεατρολόγος
Κόστος:
Δωρεάν για τα οικονομικώς ενήμερα μέλη του Π.Ε.ΣΥ.Θ.
                     5€ για τα μη μέλη του Π.Ε.ΣΥ.Θ.

Το θέατρο στο σχολείο συνδέεται με την ανάγκη όλων των ανθρώπων, και ειδικότερα των παιδιών, να παίξουν καθώς και να εκφραστούν δημιουργικά απέναντι στον κόσμο και την πραγματικότητα, μέσα από μια συμβολική γλώσσα. Ο κόσμος αυτός μπορεί να φανεί για τα παιδιά εχθρικός, δημιουργώντας φόβους που άλλοτε έχουν ρεαλιστική αιτιολογία και λειτουργούν προστατευτικά, τις πιο πολλές φορές όμως συνιστούν φοβίες. Το θέατρο όμως μπορεί να λειτουργήσει ως ένα μέσο λύτρωσης τόσο από αυτούς τους φόβους και τις φοβίες όσο και από τις στερεοτυπικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις που απομακρύνουν τον άνθρωπο από τη γνωριμία με τον Άλλο, αλλά και από τον εαυτό του.

Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρήθηκε κατά το τελευταίο τρίμηνο του σχολικού έτους 2014-2015, σε όλες τις τάξεις του 8ου Δημοτικού Σχολείου Γλυφάδας, με έμφαση στα τμήματα της Β’ τάξης λόγω της εφαρμογής του προγράμματος Αγωγής Υγείας “Βήματα για τη ζωή”, η αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει η χρήση της κούκλας, καθώς με τη συμβολική της διάσταση βοηθάει να μιλάμε στην ψυχή των παιδιών για τα πιο “δύσκολα” θέματα χωρίς να τα κατονομάζουμε, κάτι που ενισχύει και την κριτική τους ικανότητα ενώ παράλληλα αποφεύγεται ο στιγματισμός ήδη στοχοποιημένων ή περιθωριοποιημένων μαθητών/τριών. 

Συγκεκριμένα, τα παιδιά είδαν τον κούκλο, που αν και δράκος είχε μια “διαφορετική” ιστορία να αφηγηθεί για την αγαθή του φύση και τον τρόπο με τον οποίο είχαν επικρατήσει οι “μύθοι” περί του αντιθέτου. Στη συνέχεια, κατέγραψαν με ενθουσιασμό, και σύμφωνα με την τυπική δομή ενός μαγικού παραμυθιού, τόσο το λόγο για τον οποίο ο γλυκός αυτός νέος φίλος τους ήταν τόσο “παρεξηγημένος”, όσο και την πορεία από τη γνωριμία τους με εκείνον έως και τη νίκη επί του “ανταγωνιστή” (του “κακού” της υπόθεσης) με τη βοήθειά τους και την επιστροφή από τον μαγικό κόσμο του παραμυθιού στην πραγματικότητα της “τάξης” με ένα σημαντικό όμως εφόδιο: την ευχαρίστηση από το δημιουργικό αυτό ταξίδι ή με άλλους όρους την πολύτιμη διδαχή πως με τη διάθεση γνωριμίας με τον Άλλο, δεν είναι απαραίτητος ο φόβος, πως η διαφορετικότητα του Άλλου και κυρίως η άγνοια ή η ημιμάθεια ενισχύουν την επιθετική διάθεση. 

Ολοκληρώνοντας τη δράση, επιλογή από τα παραμύθια που προέκυψαν δραματοποιήθηκαν στην τάξη, ενώ οργανώθηκε παράλληλα για το κάθε τμήμα ξεχωριστά, και πάντα στο πλαίσιο του μαθήματος, η μικρή “γιορτή” των παιδιών για τη γνωριμία τους με το νέο τους φίλο και για την αίσια έκβαση της δύσκολης αυτής και “παραμυθένιας” αποστολής. 

Στόχος του σεμιναρίου είναι αφού δοθεί κάποια βιβλιογραφία και γίνει κάποιου είδους συζήτηση, οι συμμετέχοντες να γνωρίσουν τον κούκλο και την ιστορία του και στη συνέχεια να προβούν σε ένα εργαστήριο με σύντομη εφαρμογή όλων των παραπάνω βημάτων. 

..........................................................................................................
Ο Σπύρος Πετρίτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Την πρώτη επαφή του με την τέχνη την είχε σε πολύ μικρή ηλικία, χάρη στον Λάκωνα παππού του Τάκη. Η επαφή αυτή διατηρήθηκε χάρη σε ορισμένες “φωτισμένες” εκπαιδευτικούς που του μετέφεραν την αγάπη για το θέατρο, όταν εκείνος ολοκλήρωνε τις εγκύκλιες σπουδές του στο 3ο Γενικό Λύκειο Νέας Σμύρνης, από όπου αποφοίτησε το 1996. Σήμερα είναι πτυχιούχος του Τ.Θ.Σ. του ΕΚΠΑ, αριστούχος απόφοιτος του Α' κύκλου του μεταπτυχιακού προγράμματος του ίδιου Τμήματος κι επονεί την διδακτορική του διατριβή. Τα τελευταία σχολικά έτη υπηρετεί ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός σε σχολεία ΕΑΕΠ, ενώ κατά τους τελευταίους μήνες δίδαξε επίσης το μάθημα του Αυτοσχεδιασμού της ειδικότητας Υποκριτικής Τέχνης Θεάτρου-Κινηματογράφου στο δημόσιο ΙΕΚ Αμαρουσίου
.
.......................................................................................................... 

Για περισσότερες πληροφορίες:

-  http://pesyth.gr/teleutaia_nea.asp?id=342
-  http://teacherinlove.weebly.com/blogging--loving/98
]]>